آخرين ساعت هاي سال ۱۳۸۶ رو دارم مي گذرونم

 تمام خاطر خوب و بد اين سال داره تو ذهنم مرور ميشه سالي

 پر از اندوه و غم اما چقدر استوار و مقاوم بودم در برابر همه

 اين مشكلات چقدر صبور بودم چقدر صبر و تحملم زياد شده

 فكر مي كنم بزرگترين هديه سال ۸۶ افزايش صبر من در برابر

                                         همه مشكلات

 مثل هميشه روبروي آينه ايستادم و سعي كردم يكم حرف بزنم

 ولي اين بغض لعنتي باز هم نذاشت سخني به لب بيارم

كاش بغضم مي تركيد تا شايد آروم مي شدم .

چقدر ساعت ها و روزها براي من به سختي مي گذره

چقدر روزهاي سفيد من توي اين سال كم بود و چقدر روزهاي سفيد من

لذت بخش و خاطره انگيز بود روزهايي كه در كنار

 بهترين دوست زندگي ام

در کنار کعبه اش نگاهش کردم..!

 آدمهاي زيادي هستن كه توي اين سال به من كمك كردن

 و با حتي با كلمه هايي كه سر شار از انرژي بوده تونستن منو

 اميدوار به زندگي كنن (فرداي يك روز ديگه است )‌.

به موهاي سپيدي كه روي شقيقه ام دارن خودشونو نشون ميدن

دقت مي كنم و داره باورم ميشه كه مشكلات دارن منو پير مي كنن.

به پاهاي خودم افتخار مي كنم چون فكر مي كنم كمتر كسي پيدا بشه

 كه همچين پاهاي پر تواني داشته باشه كه بتونه زير بار اين همه

 مشكلات باز هم به راه ادامه بده .

و دوباره بايد نوشت با تمام نخواستن ها و با تمام دوست داشتن ها

كه شايد هيچ وقت بيان نخواهند شد

دوباره من ،‌ دوباره تو ،‌ دوباره ما ... و آغاز يكسال ديگر و يك عمر ديگر

 كه شايد پر باشد از اميد به فردا و يا ..... ،‌

 مي گذرم از اين گفتن ها همان گونه كه تا به  حال گذشته ام 

 اين روزها گلايه ها زياد است و من نمي دانم جواب كدامينشان را بدهم

 من گرفتارم و گرفتاري نيز گرفتار من است

 من لجوج در شكستن نخوردن و زندگي لجوج در شكست دادن

 و همچنان ايستاده ام و خواهم ايستاد تا آخرين ..