مهربانترينم

دارم مينگارم برايت،ميان تاريک شبي که شايد آرامشش تو را برده باشد

 تا بسپارد به سپيده صبح دل انگيز بعدي.

و من که آرام ندارم

 وآنقدر هيجان توي کلماتم گنجانده ام

که ميترسم خش خش کاغذ وقلم وکلمات لحظه اي آرامشت را

 از پس فرسنگها فاصله بر هم زند.

دلتنگم اين روزها.

دلتنگ زندگي، دلتنگ آرامش،

 دلتنگ روزهاي خوشبخت ديروز

 که نميدانم کجا وکي از روزگارم پر کشيدند.

دلتنگ تو که نيستي واگر بودي شايد.......... .

ميبيني اين شايدها ،

 اين نقطه هاي لعنتي ،

اين فاصله ها وهر چه نميدانم ِ بين من وتو هم مرا به تنگ مي آورد.

فشار اين روزها سخت ميفشاردم.

زندگي سر سختي ميکند.

صبوري هاي من ولي هنوز ته نکشيده.

دستهاي خدا را روي شانه هايم حس ميکنم وکورسوي اميد

 هنوز آن دورها ميدرخشد.

خسته ام اما ميدانم بايد بروم.

بايد به سرانجامي برسد اين روزها.هستم و دلم ميخواهد زندگي کنم.

گرچه زندگي هر روز سخت تر از ديروزها خستگيها وتنهاييهايش را

 به ساعتهايم ميبارد.گاه ميگريزم وگاهي........... .

به تو که مي انديشم ،به روزگارت ،به روزهايي که گذشت،

 وتو که هنوز ايستاده اي محکم وانتظار ميکشي

 پايان تلخي اين روزها را ، چقدر دردهايم حقير مينمايد

 وشرمم مي آيد از اين شکوه هاي مدام.

هنوز آرزو دارم روزي لبخندت را ببينم

و چين هاي نگران پيشانيت را که ديگر مستاصل نيستند.

هنوز آرزو ميکنم در يک قدمي ات بايستم

 وتو مثل هميشه خدا را کشدار وعميق صدا بزني

 ومن بخندم مثل هميشه وآرام شوم از لفظت،

انگار تمام بغضهايم را فرياد کرده باشي.

و............آرزو ميکنم کنار هم به جشن بنشينيم

 روزهاي شايد نه چندان دور خوشبختي را.