نه ، ا نگار خیلی تیره شدم !! اونقدر که واسه همیشه منو سپردی به باد

     دست نیازم را نگاه کن ، مثله قدیماست ، خالیه و بی چشم داشت !!

     پاهای رودخانه دلم را نگاه کن ُتاول زده

     ای کاش فقط برای یک بار کفشهای باد را به من  قرض می دادی

    شاید می توانستم همراه ماهی ها سفر کنم

   می بینی دلتنگیهایم را؟

    بال بال می زدم که بر گردم

    پر پر می شدم که ببینی ام

    و حال که برگشتم

    آیا مرا می بینی؟!؟ 

    آیا مرا نقاشی می کنی؟!؟ 

   نگو  نمی شناسی ام!!

   من شبیه دیروز توام

   و تو حالا شبیه!!

   ...

    امّا

 برای تمامی شادیهایت تا ابد شکر گذارش می مانم

                      و بس بی چشمداشت

 قسم به آبی ترین صداقتها این والاترین سعادت است

ـ  رفته و دلم گرفته تا برگرده خدا حفظش كنه..