دل من دير زماني است كه مي پندارد :
 “ دوستي ” نيز گلي است
مثل نيلوفر و ناز
ساقة  تردِ ظريفي دارد
بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد
جانِ اين ساقة نازك را
                                 دانسته
                                          بيازارد !
در زميني كه ضمير من و توست
از نخستين ديدار
هر سخن ، هر رفتار
دانه هائي است كه مي افشانيم
برگ و باري است كه مي رويانيم
آب و خورشيد و نسيمش  “ مهر ” است

گربدانگونه  كه بايست به بار آيد
زدگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد
آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف
كه تمناي وجودت همه او باشد و بس
بي نيازت سازد ، از همه چيز و مه كس
زندگي ، گرمي دل هاست به هم پيوسته است
تا در آن دوست نباشد همه در ها بسته است

در ضميرت اگر اين گُل ندميده است هنوز
عطر جان پرور عشق
گر به صحراي نهادت نو زيده است هنوز
دانه ها را بايد از نو كاشت
آب  خورشيد و نسيمش را از ماية جان
خرج مي بايد كرد
رنج مي بايد بُرد
دوست مي بايد داشت !

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد
با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند
دست يكديگر را
بفشاريم به مهر
جام دلهامان را
                     مالامال از ياري ، غمخواري
بسپاريم به هم
بسرائيم به آواز بلند
شادي روي تو !
                          اي ديده به ديدار تو شاد
باغِ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه
            عطر افشان
                                  گلباران باد

سکوت روزهاي زمستاني پر از خداست انگار.چقدر دوستش دارم.

چقدر تنهاييم را پر ميکند.چقدر خوب است که به خاطر اميد به مهربانيش  صبورم.

بالاخره شناسنامه ما هم ترجمه شدو رفت..