يک بنده خدايي وارد قبرستاني مي شود. سر هر قبري مي رود،

مي بيند سنّ مرده خيلي کم است. شش سال، دو سال، هفت سال ... .

 مرد تعجب مي کند. از متولي قبرستان مي پرسد:

« آقا اينجا قبرستان بچّه هاست. »

جواب مي دهد: « نه آقا. اينجا همه نوع مرده اي داريم. پير، جوان، بچه ... »

مرد مي گويد: « پس چرا من هر چي نگاه مي کنم، همه شش هفت ساله اند.»

متولي قبرستان مي گويد: « ما در شهرمان يک عالم عارفي داريم

 که اعتقاد دارد سنّ واقعي آدم ها به عقل و خردي است که دارند

 و در زندگي آن را به کار مي گيرند؛ نه به تاريخ به دنيا آمدنشان.

در شهر ما هر کس مي ميرد مي برند نزد اين عالم،

 و او سن واقعي مرده را مي گويد و همان را روي سنگ قبرش مي نويسند.

اين قبري که روي سنگش نوشته شش ساله، در شناسنامه شصت و پنج ساله بود.

 اين يکي که نوشته دو ساله، در شناسنامه چهل ساله بود.

اين يکي که نوشته هشت ساله، در شناسنامه نود و سه ساله بود....

 خود من هم يک روز رفتم پيش اين عالم و پرسيدم سنّ واقعي من چقدر است؟

 عالم گفت: برو جوان. برو که تو هنوز به دنيا نيامده اي. »

چه جالب اگه بگم کادو منو یادش رفته بود بیاره

ولی شام تولد را خورد