اين عكس و متن مخاطب خاص دارد...

سرما تا مغز استخوانم رسوخ ميکند، اما دلچسب است.

وتصوير خيالي روزي اينچنين برفي را ميبافم که

 فارغ از غم وآشوب دنيا  مرا برف باران ميکني

 وفروغ ميخوانيم آنچنان بلند که هر اهل دل لطيف طبعي هم صدا شود......

ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجاه.......

حركت كشتي نجات آدميان،احتياجي به دريا ندارد.

اين كشتي بر روي قطره ي اشكي مقدس كه براي حسين ريخته ميشود ،ميگذرد.

اشكي كه از اعماق دل برآيد و جان را مي سوزاند و آنگاه رهسپار پيشگاه اقدس خداوندي مي شود.

اي حسين.....اي فرزند شريفترين انسان،

اي معشوق جان هاي شيفته ي حق و حقيقت و اي اميد

حيات پاكان اولاد آدم،داستان خونين تو در دشت نينوا قرن ها

 پيش از آنكه چشم به اين دنيا باز كنيم رخ داد.

با اين حال،سپاس بيكران خدايي را كه از آن گروه هاي نابخرد نبوديم،كه نشستند

 وعهدها بستند و تو را  براي اقامه ي حق و عدالت دعوت كردند

 و عهدها شكستندوبا شمشيرهاي بران برتو تاختند

ما كه دل به عشق تو سپرديم، باشد كه روز محشر به شوق ديدار تو سر از خاك برآوريم.

زماني ميخواستم سعادت را تعريف كنم:

عده اي گمان ميكنند كه اگر آنچه بخواهند و به دستشان بيايد،سعادتمندند

واگر آن چه كه خواستند و بدست نياوردند بدبخت به شمار مي آيند.

ابا عبدالله ميفرمايد:من مرگ را جز سعادت نميبينم،صلي عليه يا ابا عبدالله

چشم پوشيدن از ستارگان و خورشيدو ماه و چشم پوشيدن از عزيزان از همه چيز.... سعادت است؟

كيست كه در اين دنيا بگويد هرچه خواستم شد؟

چنين چيزي محال است مگر خداي ناكرده مست باشد.

سعادتمند كسي است كه روشن است اگر چه دنيا بر او سخت بگذرداما كسي كه متوجه نيست

اين زندگي چيست بيچاره و بينواست.

خلاصه سعادت اين است:

موقعيتي براي انسان كه اگر در آن موقعيت بگويند،تو را از اينجا ميخواهيم ببريم به ابديت

 آيا موافقي؟بگويد بلي،اين بلي يعني سعادت.

خدايا ما نميتوانيم بگوييم حق حسين را ادا كرديم حق حسين خيلي بالاتر است ولي

احساساتمان را كه مخلصانه صرف كرديم بپذير و قبول فرما.

                                                                                آمين

...هواي اينجا برفي و زيباست خدا كنه فردا تعطيل بشه....

به خودم که مي آيم سرما ميخکوبم کرده است وحس لامسه ندارد سر

انگشتهايم.اعضاي صورتم به گمانم دارد منجمد ميشود.بازخنده ام ميگيرد واعتراف محکمي  ميکنم به شدت سردي روز برفي زمستاني

 که از لقب برفي سپيدي و سادگيش ما را بس.

سرم را فرو ميبرم توي يقه ام و دوباره با بي ميلي تمام به زندگي تکراري نچسبم سرازير ميشوم.اما غمگين نيستم انگار نفس تازه اي براي در نورديدن روزهاي موهوم آينده گرفته ام.