| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
تقدیم به همه ی معلمان زندگی ام ... حسي بود کاملتر از عشق ، کاملتر از رويا ...در سرشان سوداي جامي بود بي زوال ...لبانشان در اوج در فشاني ، گويا بود و خنک ...بارها سر ،بلند مي کرد و نگاه ... پلکهايم را مي بستم ... من محو بودم در تو ، کاش مرا هم آفتاب میکردی تو شعر خوش حافظی ،لایزالی تو خوبی ،تو ماهی ،تو بهاری
نميدانم در وصفت چه بگويم ، اما دلم پره حرف نگفتست نميدانم که هستي ، اما ميدانم صادقانه دوستت دارم نميدانم از کجا امده اي ، اما تمام قلبم را تسخير کرده اي نميدانم چه احساسي به من داري ، اما من احساس را با تو درک کرده ام نميدانم عشق چه معنايي دارد ، اما به وجود من معنا بخشيده است نميدانم چه مدت است با تو بوده ام، اما براي سالهاي عمرم براي قلبم باقي ميماني نميدانم چه مدت است که از تو دورم ، اما براي من قرنها ميگذرد نميدانم آيا به ياد من هستي ، اما تورا به ياد خود سپرده ام نميدانم تا به حال آرزوئي داشته ام ، اما ديدارت برايم تنها ارزوست مخاطب خاص دارد همینا..! اینم حال و روز دوباره ی من...
|
|
+ نوشته شده در
2008/4/30ساعت 23:40 توسط یارخوش |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
RSS
|
lt;br> Omide-Khaste.Blogfa
