نشسته ام اينجا در غربتستان دنيا.ميان روزهاي گذشته

وهاله موهوم آينده.امسال هم آغاز شد.

در امتداد سالهاي رفته.ميداني؛ميترسم.

ميترسم کابوس اين سالها هنوز هم ادامه داشته باشد.

سردي خاطرات گذشته بدنم را به لرزه وا ميدارد.

ميدانم باز دارم تلخ مينويسم.اصلا همه نوشته هايم

 غمنامه شده.دست خودم نيست.اينها واقعيتهاي روزهاي

زندگي من است.اما هنوز هم اميدهايم

به ياس مبدل نشده است.ميداني خدا هميشه حضور دارد

 وآرامش قلبم از اوست.وتو......... که ميشنوي

و هميشه صبوري.وگاه نوشته هايت که

آرامم ميکنند.بي که بشناسيم.بي که بشناسمت.

توکه تنها بي دريغ صداقت کلامت را نثارم ميکني.

ومن وپر حرفي وهمين چند خط سياهه هايي که

حوصله ميکني.

اينها قصه هاي نوشتني يکسال اخير بود.

و البته اواخر سال واتفاق تلخ از دست رفتن

خاطرات روزهاي تلخ وشيرينمان در اينجا به گمانم

کسي اينجا حوصله مارا ندارد.

و اين چيز عجيبي نيست برايم.

اما کاش به جاي محو کردن دستنوشته هايمان،

 اينجا را از ذهنش محو ميکرد.

و امروز از دل همه اين روزهاي پر تنش ميگريزم

به آغوش خداي مهربانم و آرزو ميکنم کاش امسال هم

 بي او نباشم.او که باشد چشمم چشم انداز

 کورسوي اميدهاي آينده را گم نميکند.

مرا ببخش به خاطر تلخيهايم.

سپاسگذارم از تو براي حضور پررنگت در زندگيم،

براي پا گرفتن دوباره ی  یارخوش وبراي همه

 خوبيهاي بي دريغت .

هر چه هستي باش!

اما باش .

سلام ...

بعضي وقت ها ما آدمها از افرادي توقع داريم

كه متاسفانه يا بيشتر از حد است يا اشتباه  مي كرديم .